Oprzyrządowanie maszyn — Usługi

Sekcja w panelu administracyjnym: Usługi → Oprzyrządowanie maszyn.

Po co to jest — najważniejsze. Klient sam zakłada magazyn swoich narzędzi wszystkich typów: piły, frezy, wiertła nieprzelotowe i przelotowe. Następnie nasz serwis wykonuje za technologa 100 % pracy: dla każdego detalu w zamówieniu postprocesor sam dobiera frez do promienia konturu, liczy liczbę przejść w głąb, wybiera wiertła według średnic, i — co ważniejsze — dostosowuje operacje do tego, co Twoja maszyna naprawdę potrafi. Wiercenie, którego nie da się wykonać, zastępuje wybraniem (frezowaniem). Frezowanie, dla którego brakuje oprzyrządowania, zastępuje rowkiem. Rowek, którego maszyna nie wykonuje piłą, — frezowaniem. Wszystko, co w zasadzie można wykonać na tej maszynie, zostanie dostosowane i zebrane w program. Wszystko, czego w ogóle nie da się zrobić, jest starannie wyczyszczone z adnotacją w logu zamówienia. W ten sposób każda Twoja maszyna otrzymuje w 100 % działające programy: technolog nie musi się włączać, na maszynie nie powstaje sytuacja „operacja na operacji". To, co u konkurencji zajmuje technologowi godziny na każde zamówienie, nasz serwis robi w sekundy po potwierdzeniu. Wszystkie wyjątki (co zostało wyczyszczone, gdzie i dlaczego) użytkownik widzi od razu — w pliku logu zamówienia. Zobacz „Opis systemu generowania programów CNC".

Co to jest

Katalog oprzyrządowania fizycznie zainstalowanego na Twoich maszynach: tarcze tnące, frezy, wiertła. Ta sekcja i Maszyny to jedna para: maszyna opisuje „co w zasadzie może robić", oprzyrządowanie — „czym konkretnie tnie". Postprocesor dobiera narzędzie z tego katalogu automatycznie, zgodnie z geometrią każdego detalu w zamówieniu.

Kategorie narzędzi

Piły i frezy (cięcie i frezowanie)

Szerokość (kerf, mm): Grubość rzazu Twojej konkretnej piły — mierzona w rzeczywistości, nie po paszporcie. Używana przez optymalizator rozkroju: każdy odstęp między detalami = szerokość piły. Dokładność wpływa na liczbę detali, które zmieszczą się na arkuszu.
Maksymalna głębokość frezowania (mm): Na ile frez może opaść w materiał. Powinna być ≥ grubości najgrubszej płyty, którą obrabiasz. Jeśli głębokość rowka jest większa od tej wartości, postprocesor automatycznie rozbije operację na kilka przejść.
Średnica (mm): Dla tarcz tnących i frezów. Postprocesor wybiera frez o maksymalnej średnicy w zależności od wewnętrznych promieni konturu detalu. Jeśli największy frez nie „mieści się" w kątach, dodaje się drugie przejście mniejszym frezem do dopracowania.
Typ cięcia: Cały arkusz (rozkrój) / wzdłuż konturu / frezowanie krzywoliniowe.
Strona frezu (prawa / lewa): Jeśli projekt jest pomyślany pod prawy frez, a u Ciebie stoi lewy — postprocesor automatycznie wykona rewers trajektorii.

Wiertła nieprzelotowe (do kołkowania)

Wiercą otwory nieprzelotowe — pod kołki, konfirmaty, dyble.

Średnica (mm): Średnica, którą ma Twoje wiertło. Nie zakładamy żadnych „typowych" wartości — postprocesor pracuje z parkiem narzędzi, który wpisałeś do magazynu.
Maksymalna głębokość (mm): Na ile Twoje konkretne wiertło wchodzi w płytę. Wartość bierze się z jego paszportu lub mierzy w rzeczywistości.
Kierunki (pola wyboru): Lico (F), lewy bok (L), prawy (R), góra (T), dół (B), tył (BB). Zaznaczaj tylko te realnie dostępne — nie „po paszporcie", a po fizycznym oprzyrządowaniu maszyny. Jeśli masz jedno miejsce pod wiertło boczne, postprocesor to uwzględni i wykluczy operacje z dwiema różnymi średnicami po jednej stronie, rozdzielając je lub zastępując innymi metodami.

Wiertła przelotowe

Wiercą na wylot — uchwyty, mocowania przelotowe. Te same pola, zwykle mniej kierunków. Przelotowe otwory od strony licowej postprocesor może automatycznie przenieść na tylną stronę, jeśli programowo tak krócej lub wygodniej.

Pola sterujące

Maszyna: Na której maszynie stoi. Jedna maszyna ma kilka frezów/wierteł.
Główna: Oznacza główną (podstawową) grupę wierteł na tej maszynie — górną lub dolną. Z tej grupy algorytm tworzenia programu startuje i od niej rozdziela operacje, aby optymalnie wykorzystać sprzęt. Jeśli w głównej grupie brakuje potrzebnej średnicy lub kierunku — algorytm przechodzi do pomocniczej.
Aktywne: Zdejmij przy ostrzeniu/wymianie — postprocesor nie będzie używać tego narzędzia w nowych programach.
Numer narzędzia: Numer narzędzia w magazynie maszyny — wyłącznie liczba całkowita, bez litery. Przy eksporcie programu sterującego do numeru automatycznie dodawany jest prefiks T: 1 → T1, 8 → T8. Jeśli numer nie jest podany, pole pozostaje puste — to nie jest błąd.
Nie uczestniczy w doborze narzędzia, wskazywany tylko jawnie: Zaznaczenie usuwa frez z automatycznego doboru: platforma przestaje brać go sama, gdy szuka narzędzia po średnicy, głębokości i promieniu. Frez pozostaje sprawny i jest wykonywany, jeśli wskazano go jawnie — w szablonie albo w samej operacji. Jeśli po zaznaczeniu dla operacji nie zostaje żaden odpowiedni frez, operacja nie jest wykonywana i zgłaszany jest błąd: na zaznaczony frez platforma się nie przełączy. Zaznaczenie mają tylko frezy; głównemu frezowi nie można go ustawić — z niego brana jest domyślna średnica freza dla całej firmy.

Co automatyzuje za Ciebie postprocesor

Za poprawnie opisanym magazynem narzędzi i parametrami maszyny automatycznie rozwiązują się dziesiątki niuansów technologicznych, które technologowi zajmują godziny:

Dobór frezu według promieni — największy, który mieści się w kątach detalu; mniejszy do dopracowania prostych kątów; rozbicie na przejścia przy przekroczeniu głębokości.
Zamiana operacji przy braku oprzyrządowania — brak potrzebnego wiertła → automatyczna zamiana na wybranie; rowek pionowy piłą → jeśli maszyna nie potrafi, zamienia się na frezowanie.
Rewers trajektorii — dla maszyn z przeciwną stroną frezu.
Podcinanie krawędzi — na maszynach z dwoma frezami włączane do programu; na maszynach tylko z prawym — tworzony jest oddzielny program podcięcia.
Wejście/wyjście frezu — przy zadanych parametrach frez nie wychodzi poza granice detalu, punkty wcięcia umieszcza się po stronach detalu (ważne dla maszyn z automatycznym przycinaniem).
Obróbka sześciostronna — dla maszyn obsługujących tylko pięć stron program dzieli się na 2–3 części lub detal obraca się o 90 / 180 / 270°.
Orientacja detalu — długi bok automatycznie kładzie się poziomo dla optymalnej obróbki.
Minimalizacja liczby programów — przeglądane są warianty kompozycji, aby dać minimalnie możliwą liczbę plików pod wszystkie ograniczenia maszyn.

Wszystko, co system sam wyczyścił (zamienił jedną operację na inną, odrzucił niewykonalne), i wszystko, co nie udało się automatycznie — jest zapisane w pliku logu zamówienia: co zostało zrobione, gdzie (który detal, która strona, która współrzędna) i dlaczego (brak potrzebnej średnicy wiertła, przekroczona maksymalna głębokość itp.). Użytkownik widzi ten log od razu: wiadomo, na co zwrócić uwagę, czy trzeba coś poprawić w magazynie narzędzi, czy to normalne dostosowanie do bieżącego parku maszyn. Historia generowania programów dostępna jest w CRM.

Co jest ważne

Dokładne wymiary — to dokładne programy. Deklarowana szerokość piły 4 mm, realna 4,4 — każdy rzaz jest o 0,4 mm krótszy od oczekiwanego. Przy dużym rozkroju kumulują się centymetry błędu. Mierz „w rzeczywistości", a nie „po paszporcie".
Kierunki wiercenia wymagają fizycznej kontroli. W broszurze „6 kierunków", a realnie stoi grupa pod 3. Zaznaczaj tylko to, co jest — inaczej postprocesor postawi operację tam, gdzie wrzeciona nie ma.
Po ostrzeniu frezu jego średnica się zmniejsza — aktualizuj wartość, inaczej program CNC liczy trajektorię po starej średnicy i zostawia luki lub nadwyżki.
Wiertła nieprzelotowe i przelotowe — oddzielne wpisy, nawet jeśli fizycznie jest to to samo wiertło: w nieprzelotowym ważna jest dokładna głębokość, w przelotowym — nie.
Przed zmianą kolekcji materiałów (cienkie 16 mm → grube 38 mm) sprawdź, czy maksymalna głębokość frezu i wiertła pozwala to obrobić. Inaczej najpierw „aktualizujemy oprzyrządowanie", potem „przyjmujemy zamówienia".
Obsługiwane formaty programów: MPR (WoodWOP), BPP (BiesseWorks), XML-KDT (Kitchen Design Technology), SCX (Nanxing), CSV dla Cutrite. Od Ciebie — poprawnie opisać narzędzie, resztę postprocesor złoży sam.

Jak dobierane jest wiertło pod kołek

Wiertło czołowe pod kołek postprocesor wybiera z twojego magazynu narzędzi sam, wychodząc od wartości nominalnej:

Nominał to Ø5 mm. W firmie AGT nominał wynosi Ø5,5 mm i obowiązuje we wszystkich jej projektach, niezależnie od grubości detalu.
Jest wiertło dokładnie tej średnicy — bierze się je.
Nie ma — bierze się najbliższe w granicach ±1 mm od nominału. Gdy dwa wiertła są jednakowo oddalone, wygrywa mniejsza średnica.
Wiertło musi być czołowe nieprzelotowe i sięgać wymaganej głębokości otworu.
Jeśli w tym zakresie nie ma odpowiedniego wiertła, kołków nie stawia się wcale. Nie ze złośliwości: takiego otworu fizycznie nie da się wywiercić, więc nie może trafić do programu.

Dlatego jeśli w projekcie spodziewano się kołków, a ich nie ma, zajrzyj najpierw do magazynu wierteł nieprzelotowych: czy jest tam potrzebna średnica i czy starcza jej głębokości.