Przycisk „Instrukcja montażu” zamienia przeglądarkę w tryb krok po kroku: wyrób składa się na ekranie detal po detalu. Panele i przełączniki widoku — „Rentgen”, „Rozstrzel”, „Ukryj fronty”, „Pokaż wszystko”, „Lista detali”, „Wyroby”, „Mapy rozkroju” — są na ten czas ukryte, żeby nie przeszkadzały. „Zmieść wszystko w kadrze” i przycisk położenia wyjściowego zostają: model można przywrócić do kadru bez wychodzenia z montażu.
Panel po prawej
- „Wyroby” — lista wyrobów zamówienia z wymiarami. Kliknięcie wybiera, dla którego wyrobu budowane są kroki.
- „Detale kroku” — detale bieżącego kroku: numer pozycji, nazwa, wymiar i ilość. Kliknięcie wiersza przybliża detal.
- Trzy przyciski PDF — o nich osobny artykuł.
Pasek kroku na dole
- „Krok N / M” i nazwa wyrobu.
- Nagłówek kroku i uwaga do niego.
- Okucia kroku jako plakietki „nazwa × ilość”.
- „◀ Wstecz” (nieaktywny na pierwszym kroku), pasek postępu i „Dalej ▶”. Na ostatnim kroku przycisk zmienia się w „✓ Gotowe” i wychodzi z trybu.
Kroki przewija się też klawiszami: ← i →, a Esc wychodzi z trybu. Najedź kursorem na detal w scenie — obok pojawi się podpis „№pozycja · nazwa S×W×G”, a odpowiedni wiersz w „Detalach kroku” się podświetli.
Jak powstają kroki
Kolejność kroków jest stała i zawsze taka sama:
- Korpus — dno i boki
- Korpus — przegrody i wieniec górny
- Plecy (HDF)
- Podpory / nóżki
- Szuflady
- Półki
- Fronty i drzwi
- Cokół / dodatki
Puste kroki nie są pokazywane. Jeśli wyrób nie ma półek, kroku „Półki” po prostu nie będzie, a łączna liczba kroków zmaleje. Krok „Podpory / nóżki” powstaje nie z detali, lecz z okuć: pojawia się, gdy wśród okuć są nóżki, a w uwadze podaje, ile podpór przykręcić do dna. Krok „Szuflady” przeciwnie — powstaje z detali szuflad.
Jeśli w kroku jest ponad dziesięć detali, dzieli się on na części, a w nagłówku pojawia się dopisek w rodzaju „część 1/3 · detale 1–10 z 24”.
Detale, których typu nie udało się ustalić, nie giną: cienkie, do 4 mm, trafiają do pleców, pozostałe do przegród i wieńca górnego. Okucia poza nóżkami przypinają się do tego kroku, do którego detali są przestrzennie najbliżej.
Skąd bierze się typ detalu
Typ ustalany jest po kolei: najpierw znacznik frontu zapisany przy podziale na wyroby, potem nazwa detalu, potem jego cechy — grubość, wymiary, obrzeże i obróbki. Inne zapisane typy do montażu nie docierają, dlatego decyduje nazwa: „półka”, „dno”, „plecy”, „szuflada”, „front” w nazwie od razu trafiają we właściwy krok, a „Detal 12” rozłoży się po cechach — jak wyjdzie.