Moje obrabiarki: parametry, narzędzia i postprocesor

Sekcja «Moje obrabiarki» w gabinecie produkcyjnym to miejsce, w którym opisujesz własny park maszynowy: co maszyna robi, w jakie narzędzia jest wyposażona i jakim postprocesorem przygotowywać dla niej programy. Wcześniej ustawienia maszyny należały do firmy i meblarz nie mógł ich zmienić; teraz maszyna ma właściciela, a swoje maszyny prowadzisz sam.

Dopóki nie masz własnej maszyny

Jeśli nie dodałeś jeszcze żadnej maszyny, gabinet pokazuje maszyny firmy i ostrzega: «Dopóki własna maszyna nie została dodana, programy liczone są według maszyn domyślnych». To tryb roboczy — programy powstają, ale według cudzych parametrów. Gdy pojawi się własna maszyna, obliczenia pójdą według niej.

Edycja parametrów jest dostępna po opłaceniu gabinetu produkcyjnego. Wcześniej sekcja służy tylko do podglądu.

Lista maszyn

W tabeli widać numer/id, nazwę, typ wyposażenia, postprocesor, parametry i cechę dwustronnego CNC. Przy każdym wierszu są «Zmień» (albo «Podejrzyj», gdy edycja jest niedostępna) i «Usuń», powyżej — przycisk dodawania.

Zakładka «Maszyna»

Co robi maszyna

Wybiera się jedną rolę: cięcie, oklejanie obrzeżem albo CNC. To celowe zamiast zestawu niezależnych pól wyboru: eksport na produkcję rozdziela maszyny według reguły «wiercenie lub frezowanie oznacza CNC, w przeciwnym razie cięcie». Piła z zaznaczonym «wierceniem» wypadłaby z zadań pilarskich.

Postprocesor

Wybierany z listy dla własnej roli i obowiązkowy. Bez niego maszyna nie będzie widoczna dla usługi przygotowania programów i program dla niej nie powstanie.

Parametry

Każdy parametr ma podpowiedź — nie trzeba pamiętać, co robi każde ustawienie. Najważniejsze:

• Dwustronna albo pionowo. Dwustronna obrabia element z dwóch stron i program się nie odwraca. Jednostronna — operacje strony tylnej są lustrzanie przeliczane na licową.
• Gabaryty elementu. Największa i najmniejsza długość, największa szerokość. Według szerokości rozstrzyga się też, czy element można obrócić o 90°, gdy operacje się nie mieszczą.
• Wejście frezu. Albo do programu dodawane jest wcięcie poza konturem, albo frez wchodzi i wychodzi wprost w elemencie — wtedy punkty dojścia z zewnątrz są usuwane.
• Numery narzędzi. Można ich nie zapisywać w programie, jeśli maszyna sama dobiera frez.
• Wpusty czołowe. Jeśli maszyna ich nie wykonuje, są przeliczane na frezowanie górne według grubości elementu. Strona, na której wpust czołowy jest niemożliwy, wskazywana jest osobno.
• Wyłączona maszyna nie bierze udziału w obliczeniach — programy dla niej nie są przygotowywane.

Zakładka «Narzędzia»

Narzędzia należą do maszyny, dlatego w menu gabinetu nie ma już osobnej pozycji «Narzędzia» — edytuje się je tutaj. Typy są cztery:

• Liniowe — tarcza pilarska, którą wycinane są wpusty. Szerokość rzazu równa się szerokości wpustu, głębokość maksymalna ogranicza nacięcie; strona licowa lub tylna wskazywana jest osobno.
• Okrągłe, wiercenie nieprzelotowe — średnica, głębokość maksymalna i wrzeciona.
• Okrągłe, wiercenie przelotowe — to samo.
• Okrągłe, frezowanie — numer frezu, średnica, położenie (licowe lub tylne, lewe lub prawe), głębokość na jedno przejście, głębokość maksymalna i cecha «główny». Numer trafia do programu jako numer narzędzia, więc musi być całkowity. Cecha «główny» nie dotyczy wyboru narzędzia, tylko głównego kierunku skrawania: lewego albo prawego. Zaznaczenie nie jest obowiązkowe: gdy głównego freza nie ma, system sam bierze przeważający kierunek i zaznacza największy frez. Osobno frez ma zaznaczenie „nie uczestniczy w doborze narzędzia”: taki frez pozostaje sprawny, ale bierze się go tylko tam, gdzie wskazano go jawnie. Głównemu frezowi tego zaznaczenia ustawić nie można.

Wrzeciona

Dla wierteł wskazuje się strony montażu: frontową, lewą, prawą, górną, dolną i tylną. Są ukryte pod ikoną wrzecion — w wierszu widać wybrane, a lista otwiera się po kliknięciu. Zrobiono tak, bo meblarz ma jedno pytanie: z których stron stoi to wiertło.

Przynajmniej jedna strona jest obowiązkowa: bez niej program wiercenia nigdzie nie trafi. Pary «strona i wiertło» system składa sam.

Co jest sprawdzane przy zapisie

• szerokość narzędzia liniowego i średnica okrągłego są większe od zera;
• głębokość maksymalna jest większa od zera;
• wiertło ma zaznaczone co najmniej jedno wrzeciono;
• numer frezu jest liczbą całkowitą i nie może się powtarzać na tej maszynie.

Zakładka «G-code»

Obrabiarka z postprocesorem G-code (dialekt NCStudio) ma w karcie trzecią zakładkę — «G-code». Wcześniej te ustawienia były wspólne dla całej firmy; teraz należą do konkretnej obrabiarki i każda może mieć własny zestaw.

Cztery grupy pól

• Podstawowe — dialekt postprocesora, jednostki miary, punkt odniesienia po Z (góra lub dół detalu), kierunek osi Z i cykl wiercenia.
• Współrzędne startowe i safe height — bezpieczna wysokość przejazdu, startowe X, Y, Z oraz posuw startowy.
• Zakończenie programu — wiersz kończący program.
• Zaawansowane — płaszczyzna robocza, tryb współrzędnych, domyślna kompensacja freza, początkowy numer programu, polecenie zmiany narzędzia i polecenie zakończenia programu.

Każda grupa ma podpowiedź z praktycznymi punktami odniesienia — typowymi wartościami, od których można zacząć, gdy obrabiarkę konfiguruje się po raz pierwszy.

Puste pole oznacza «dziedzicz»

Dziedziczenie jest trójpoziomowe: wartość brana jest z obrabiarki; jeśli pole na obrabiarce jest puste — z ustawień firmy; jeśli i tam pusto — z wartości zapasowej postprocesora. Wypełniajcie tylko to, co na tej obrabiarce jest inne, resztę zostawcie pustą.

Parametry skrawania ustawia się na frezie

Obroty wrzeciona, posuw, włączenie i kierunek obrotów, wysunięcie narzędzia oraz chłodzenie ustawia się nie na obrabiarce, lecz na konkretnym frezie w zakładce «Narzędzia». Wiertło takich pól nie ma — frez do otworu postprocesor dobiera sam. Piła w G-code nie uczestniczy.

Co postprocesor robi sam

• Liczy kompensację promienia freza — tor narzędzia trafia na obrabiarkę już przeliczony.
• Dzieli głębokie operacje na przejścia według głębokości ustawionej na narzędziu.
• Dobiera frez do otworu na płaszczyźnie: jego średnica musi być co najmniej o 2 mm mniejsza od otworu.
• Jeśli frez nie mieści się w wąski kontur lub prostokątną kieszeń, bierze największy pasujący.
• Przy braku danych zgłasza zrozumiały błąd zamiast po cichu pominąć operację.

Zakładkę można przeglądać także bez opłaty konta produkcyjnego; zmiana wartości jest możliwa po opłaceniu — do tego czasu przycisk zapisu nie jest pokazywany.