Rysunek z programu meblowego przedstawia wyrób, a nie nawierty: puszkę minifiksa widać, a otworu pod kołek do niego już nie. Import dobudowuje takie otwory sam: znajduje połączenia detali i dobiera wymiary ze słownika okuć.
Łącznik łączy dwa detale
Prawie każdy łącznik pracuje nie z jednym detalem, lecz z parą. Dlatego każde połączenie ma dwie role:
- Detal główny to ten, w którym łącznik mieszka: przy minifiksie ten z puszką, przy konfirmacie ten, przez którego płaszczyznę przechodzi, przy zawiasie — front.
- Detal odpowiadający to ten, do którego mocuje. Może go w ogóle nie być.
Trzy rodzaje styku
- Czoło do płaszczyzny — czoło jednego detalu do płaszczyzny drugiego. Konfirmat, minifiks, rafiks, kołek. Najczęstszy styk korpusowy.
- Płaszczyzna do płaszczyzny — dwie płaszczyzny obok siebie. Zawias (front i bok), listwy nakładane.
- Mocowanie pojedyncze — detalu odpowiadającego nie ma: podpórka półki, nóżka, uchwyt.
Rodzaj styku nie jest ozdobnym podpisem. Od niego zależy, od czego liczone jest przesunięcie: przy „czoło do płaszczyzny” od płaszczyzny styku, czyli od środka czoła detalu odpowiadającego, a przy „płaszczyzna do płaszczyzny” od płaszczyzny licowej. Brane są prawdziwe grubości obu detali.
Reguła zostaje odrzucona w jednym przypadku: gdy nie wiadomo, które detale łączy okucie. W narożniku schodzą się trzy detale, a otwór „w najbliższy, na chybił trafił” ujawni się dopiero przy obrabiarce.
Jeśli natomiast detale są znane, a rodzaju styku nie udało się rozpoznać, reguła i tak zadziała. Odrzucane są tylko reguły, w których rodzaj styku podano wprost i nie zgadza się z rozpoznanym. Import z konstruktora 3D nie sprawdza rodzaju styku w ogóle: analiza bierze najbliższą bryłę i stosuje regułę po nazwie okucia. Jeśli otwór trafił nie tam, popraw go w tabeli na stronie importu.
Skąd biorą się wymiary otworu
Źródła działają po kolei i każde następne może przykryć poprzednie:
- geometria bloku w samym rysunku;
- reguły nauczone z par „rysunek + projekt”;
- wspólny słownik nawiertów;
- poprawka twojej firmy;
- poprawka dla konkretnego klienta.
„Może” to nie „musi” — ale też nie „nigdy”. Znacznik „zastępuj” rozstrzyga, czy reguła wypiera geometrię rysunku w całości. Bez niego reguła i tak działa: otwory rysunku odległe od spodziewanych miejsc są odrzucane, a jeśli rysunek nie dał żadnego otworu, reguła stawia je sama. Słownik z kolei podstawia średnicę tylko tam, gdzie własnej nie ma: tej z rysunku nie rusza.
Słownik jest wspólny dla wszystkich, a firma może używać innych okuć — po to są poprawki. Prowadzi się je w tabeli na stronie importu, osobno dla każdego źródła projektów.
Synonimy nazw
To samo okucie w różnych plikach nazywa się inaczej. Żeby nie zakładać reguły dla każdej pisowni, reguła ma listę synonimów.
- Wobec wspólnego słownika synonimy sumują się: dodając własną nazwę, nie stracisz tych, które już tam były.
- Natomiast poprawka klienta zastępuje poprawkę firmy w całości, razem z jej synonimami i otworami. Jeśli firma ma własną regułę, a klient potrzebuje dodać tylko jedną nazwę, wypisz w poprawce klienta także wartości firmowe.
- Reguła, w której są tylko synonimy i nie ma własnych otworów, nie anuluje nawiercania — dodaje jedynie nazwy.